İstanbul'da Bir değişimin Küçük Hikayesi

İstanbul'a geldim...

1.Gün

Havaalanından arabayı alırken kendi kendime söz verdim. Oldukça nazik olacak, yol isteyene yol verecek, her yere burnumu sokmayacaktım. Bana yol verene de bol teşekkür edecektim. Trafiği hiç stres etmeyecektim. Otobanda felan hiç zikzak çizmeyecek,ani şerit değiştirmeyecektim.

İlk gün toplam zamanımın üçte biri trafikte beklemekle geçti.

Hiç kimseye teşekkür etme ihtiyacım olmadı, çünkü kimse yol vermedi.

Ama yinede tek başardığım şey stressiz oluşumdu.

2.Gün

Sabah saatleri.Trafikteyim.Kendimi sinyal vermeden önüme fırlayan şöfore bağırırken buldum.Bi elimde kornada idi.

Neyse sonra hatırladım kendime olan sözümü.Sakinleştim.

Ama bikaç kez dayanamadım burnumu sokup araya girmek zorunda kaldım.

Neyse gün bitti. Trafikte yol vererek beklediğim zaman dörtte bire inmişti.

3.gün

Sabah yine aynı heyecanla ve mutlu bir gülümseme ile çıktım evden.

Akşam dönerken sol pencere açık, elim dışarda idi.

Ve trafikte hiç ama hiç zaman kaybetmemiştim...

Teşekkürü akşam eve erken döndüğüm için kendime ettim.

Featured Posts
Recent Posts
Search By Tags
Follow Us
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • Google Classic
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now